تظاهرات باليني عفونت HTLV

بيماري‌زايي HTLV

ويروس‌ها متابوليسم دروني مستقل ندارند و براي زنده ماندن نيازمند ورود به بدن يك موجود زنده ديگر هستند. به عبارت ديگر ويروس‌ها پس از ورود به بدن ميزبان، قادر به تكثير و بازتوليد اجزاي خود در شرايط مناسب هستند. به اين معني كه ويروس‌ها وارد سلول‌هاي ميزبان خود شده و با كمك گرفتن از متابوليسم آن سلول‌ها، تكثير مي‌شوند و پس از آزاد شدن از داخل آن‌ها، هر كدام از ويروس‌هاي توليد شده به يك سلول ديگر وارد مي‌شود تا مجدد شروع به تكثير نمايد و به اين ترتيب عفونت ويروسي در داخل بدن ميزبان مبتلا گسترش پيدا مي‌كند.

HTLV-1 گروهي از لنفوسيت‌هاي خون به نام T-helper را فعال مي‌نمايد و لذا يك تكثير سلولي در اين رده از گلبول‌هاي سفيد اتفاق مي‌افتد. افزايش توليد اين گلبول‌هاي سفيد باعث مي‌شود تا سيتوكاين‌هايي توسط اين سلول‌ها توليد و ترشح شوند كه منجر به كاهش توليد لنفوسيت‌هاي نوع Th2 و سيتوكاين‌هاي توليد شده توسط اين گروه از سلول‌ها مي‌شود. درنهايت اين مساله منجر به كاهش مقاومت بدن انسان در برابر ويروس بيگانه می‌گردد و ويروس به حيات خود در داخل بدن ادامه مي‌دهد.

بيماري‌هاي وابسته به HTLV

عمده افرادي كه مبتلا به عفونت HTLV-1 هستند، هيچگاه دچار بيماري‌هاي ناشي از اين عفونت نمي‌شوند و تا آخر عمر بي‌علامت باقي مي‌مانند. اين ويروس در تمام طول عمر فرد مبتلا در بدن وي باقي مي‌ماند بدون اينكه آسيبي به بدن وي وارد نمايد و فرد بدون آنکه متوجه شود زندگی معمول خود را ادامه می‌دهد. در واقع بسياري از افراد مبتلا به اين ويروس از ابتلاي خود اطلاعي ندارند و ابتلاي آنان ممكن است به طور اتفاقي مثلا پس از اهداي خون و آزمايش نمونه خون آنها مشخص گردد.

تنها 3 تا 5 درصد افراد مبتلا به HTLV-1، مبتلا به يك بيماري ناشي از آن مي‌گردد كه البته اين مساله ممکن است ده‌ها سال پس از عفونت اوليه رخ دهد. به‌طور دقيق مشخص مشخص نيست که چرا تعدادي از افراد مبتلا به HTLV-1 تا آخر عمر خود بي‌علامت باقي مي‌مانند و سايرين مبتلا به بيماري‌هاي ناشي از ويروس مي‌شوند. البته ارتباط برخي فاکتورهاي ميزبان و ويروس با بروز پيامدهاي باليني HTLV-1 مطرح شده اما اين ارتباط هنوز قطعي نشده است.

عفونت HTLV-1 مي‌تواند منجر به لوكمي/ لنفوم سلول‌هاي T بزرگسالان ([Adult T-cell leukemia/lymphoma [ATL, ATLL)، يک اختلال نورولوژيك مزمن به نام پاراپارزي اسپاستيک تروپيکال همراه با ميلوپاتي ناشي از ويروس (HTLV-1-associated myelopathy/tropical spastic paraparesis [HAM/TSP])، يووئيت ناشي از ويروس (HTLV-1- associated uveitis) و نيز درماتيت عفوني (Infective dermatitis) در كودكان شود. ATL و HAM/TSP مهمترين بيماري‌هاي شناخته‌شده ناشي از عفونت HTLV-1 هستند و در تمامي مناطق اندميك وجود دارند اگر چه ميزان شيوع و بروز آنها در مناطق جغرافيايي مختلف، ممکن است بسيار متفاوت‌ باشد.

به‌علاوه همراهي اين عفونت با برخي اختلالات التهابي و بيماري‌هاي اتوايميون همچون پلي‌ميوزيت، پلي‌آرتريت، سندرم شوگرن، پنوموني به‌صورت آلوئوليت سلول T، فلج عصب فاسيال، پلي‌نوروپاتي و تيروئيديت اتوايميون، لنفوم جلدي سلول‌هاي T و نيز با تعدادي از عفونت‌ها مثل توبركولوز، جذام، استرونژيلوئيديس و گال مشخص شده است اگر چه هنوز شواهد قطعي براي اين ارتباط وجود ندارد.

 نقش عفونت HTLV-2 در بيماري‌هاي انسان به‌خوبي شناخته نشده‌ است. با اين حال داده‌هاي جديد نشان مي‌دهد كه عفونت با اين ويروس ممكن است با دو اختلال نورولوژيك مجزا شامل اختلالي با علايم مشابه HAM/TSP و نوروپاتي آتاكسيك گرمسيري (Tropical ataxic neuropathy يا TAN) همراه باشد. از طرف ديگر هيچ اختلال خوني در ارتباط با عفونت HTLV-2 گزارش نشد‌ه‌ است.