HTLV در جهان

در حال حاضر برآورد مي‌شود كه 15 تا 20 ميليون نفر در سراسر جهان به HTLV-1 آلوده باشند. اين عفونت در برخي از مناطق جهان از جمله جنوب غربي ژاپن (تا 10 درصد و در برخي مناطق روستايي آن تا 30 درصد)، برخي كشورهاي منطقه کاراييب (تا 6 درصد)، برخي كشورهاي آفريقاي نيمه‌صحرايي (Sub-Saharan)  (تا 5 درصد)، جزاير ملانزي (Melanesia) و سولومون (Solomon) در قاره اقيانوسيه (كمتر از 5 درصد)، برخي كشورهاي آمريکاي جنوبي و شمال شرق ايران به‌صورت اندميک وجود دارد. بالاترین میزان شیوع HTLV-1 در ژاپن است به طوریکه تخمین زده می‌شود حدود 1 تا 2 میلیون نفر آلوده به این ویروس باشند و در بعضی از مناطق جنوب ژاپن 15 تا 30% افراد آلوده‌اند. در مناطقي كه شيوع HTLV-1/2 پائين است عفونت بيشتر در مهاجرين از مناطق اندميك و گروه‌هاي پرخطر و فرزندان و شركاي جنسي آنها ديده مي‌شود. شكل زیر توزيع جغرافيايي عفونت HTLV-1 را در نقاط مختلف جهان نشان مي‌دهد.

 

Geographic distribution of HTLV-1 in countries where the disease is endemic. The stars emphasize high-prevalence areas. The country boundaries shown in the map are not coincidental with the areas of endemicity, reflecting the cluster nature of HTLV infection.

Reference: Gonçalves DU, Proietti FA, Ribas JG, Araújo MG, Pinheiro SR, Guedes AC, Carneiro-Proietti AB. Epidemiology, treatment, and prevention of human T-cell leukemiavirustype1-associateddiseases.Clin Microbiol Rev. 2010;23(3):577-89

 اپيدمولوژي عفونت HTLV-2 به خوبي نوع 1 ويروس مشخص نشده‌است كه تا حدودي به دوره كمون طولاني ويروس، ‌عدم امكان انجام مطالعات طولي در تعداد زيادي از افراد آلوده، شيوع كمتر اين ويروس در سطح جهان و عدم توانايي روش‌هاي سرولوژي مرسوم در افتراق آن از HTLV-1 نسبت داده مي‌شود. عفونت HTLV-2اگر چه در تمام نژادها و اقوام رخ مي‌دهد اما در جمعيت‌هاي بومي آمريکا (American Indians) به‌صورت اندميک وجود دارد و هم‌چنين داراي شيوع بالايي در ميان معتادان تزريقي در آمريکاي شمالي، اروپا و جنوب شرقي آسيا و نيز مبتلايان به عفونت‌هاي تناسلي مي‌باشد. مطالعات محدود موارد بسيار نادري از عفونت HTLV-2 را در ايران نشان داده‌اند كه در تمامي آنها به‌صورت آلودگي همزمان به هر دو نوع 1 و 2 ويروس بوده‌است (در مطالعه جهاددانشگاهي در جمعيت عمومي مشهد در سال 1388،‌تنها 12/0‌ درصد افراد در آزمون وسترن‌بلات آلودگي همزمان به هر دو ويروس HTLV-1 و HTLV-2 را نشان دادند).

در زمينه ميزان شيوع عفونت HTLV-1 و HTLV-2 مطالعات متعددي در مناطق مختلف جهان انجام شده‌است كه عمدتا در زيرگروه‌هايي چون اهداكنندگان خون، دريافت‌كنندگان محصولات خوني، معتادان تزريقي، زنان باردار، مبتلايان به عفونت‌هاي تناسلي، اختلالات نورولوژيك و يا اختلالات چشمي و برخي جمعيت‌هاي بومي صورت گرفته است. با اين حال مطالعات در مورد ميزان شيوع عفونت در نمونه‌هاي معرف جمعيت عمومي نادر است.

هنگام تفسير و مقايسه مطالعات شيوع در كشورهاي مختلف بايد چند نكته را در نظر داشت. اول آنكه مشخصات جمعيت‌شناختي و اجتماعي (مثل سن و جنس) و عوامل خطر در جمعيت‌هاي مطالعه شده ممكن است متفاوت باشد. دوم آنكه در سال‌هاي اوليه تشخيص عفونت بويژه در دهه 1980، آزمون EIA كه براي تشخيص HTLVبه كار مي‌رفت از ويژگي (specificity)  كمتري برخوردار بود. سوم آنكه تا دهه 1990 بيشتر روش‌هاي تشخيصي قادر به افتراق HTLV-1 از HTLV-2  نبودند. به‌علاوه معيارهاي تاييدي در آزمون‌هاي ايمونوبلات پس از سال‌هاي مياني دهه 90 ميلادي در اروپا و در سال 1999 در آمريكا محدودتر گرديد و لذا ممكن است ميزان‌هاي شيوع كه قبل از آن زمان گزارش شده‌اند بيش از حد برآورد شده باشد. نكته آخر اينكه پديده مثبت كاذب بيولوژيك به‌ويژه در آفريقا به صورت EIA مثبت و الگوي  نامعين ‌(indeterminate) وسترن‌بلات وجود دارد كه ممكن است به علت واكنش متقاطع احتمالي با آنتي‌ژن‌هاي مالاريا مشاهده گردد.